Tag Archives: languages

A teima do galego

Onte lin que o pobo yiddish di que unha lingua non é máis ca un dialecto cunha armada e un exército. Uns intres paseinos cavilando arredor da idea e nisto que apareceu na miña cabeza o tema do galego. Aínda que é unha lingua recoñecida de maneira oficial, moita xente pensa nela coma parte do castelán ou do portugués. Máis doe que incluso algunha xente que a estuda leda e agarimosamente non a conta coma lingua, senón coma unha fala rexional a medio camiño entre outras linguas “de verdade”. De súpeto pensei nos meus esforzos por aprender galego e senón perdo o tempo facéndoo.

Despois dinme conta de que eu nunca estudiei galego nin aprendín palabra algunha coma fixen co inglés, todas en ringleira e deseguido. De feito, eu non fago esforzo ningún. Sinxelamente o aprendo cando leo ou falo coa xente de alá, procurando escoitar ben e rexistrar a maioría do que ouzo. E cando leo fagoo a gusto e non vou ao dicionario para procurar axiña o significado de cada nova palabra atopada. Esta aprendizaxe do galego é moi distinta daquela que seguín para falar inglés, e moito máis relaxada. E tampouco me da a gana de acadar cedo o punto do bilingüismo. Para min, falante non nativo de galego, esta lingua é máis un xeito de gozar dalgunhas cousas que me gustan que non un engadido á meu currículo, e facéndoo pouco importa se é lingua ou dialecto. Entrementres, xa pode levar o demo aos que inquiren cousas tan profundas e tolas.

Polo demais, pouco me queda por dicir. Seguirei sen estudalo aínda que disfrutándoo, e teño o convencemento de que rosmar, aínda que sexa un pouco, calquera lingua, dialecto o variedade só poder ser bo, aínda que xa non viva en Galicia e que as fontes de coñecemento e divertimento dispoñibles en galego están lonxe de ser tantas coma as dispoñibles en inglés ou noutras linguas que estudo.

Dialectos do galego (Fonte: Commons, imaxe no domiño público)

Advertisements

Would-be languages

Roughly half of world’s tongues are endangered by the time being and a great deal of them has recently disappeared. It is said a few languages will remain by next century. Most of people think that either one single language will be universally spoken or the main ones will mess up altogether into a global tongue. They are probably right, but what they say is just one among lots of possibilities. I think that in the future every person will speak a unique language.

OK crackerjack, but why?

Because although the first aim of a language is communication, the second and inalienable one is expression. When we utter words and sentences we always sacrifice the complexity in order to convey the main ideas. Literature is alike. Long –good– novels skirt round the plot time after time as long as tiny details unveil layers and insights about it. Similarly, poetry is as difficult to make as beautiful because it must convey as many things as necessary with as less words as possible. If we could develop our own language, we would not suffer to explain others what we exactly mean by means of inaccuracies. Of course we ought to solve the communication issue first.

Well_ How?

Informatics is drastically changing every professional field and lifestyle in spite of its novelty. It is based on programming and that means languages. Concealed numbers’ series encode the natural languages in simplified ones and translate almost any language into another. At the same time that the accuracy of translations rises, humans rely more and more on them as well as spend longer time in front of the computer while it turns into a vital tool to keep our relationships updated. Someday this situation will be seized to encode our feelings and complex thoughts instead of just mere hackneyed words. Meanwhile, the distance among people the computer offers will serve as a boost to develop our own language.

I can’t wait. When?

It is hard to say. European languages dominate as studied languages and means of communication among peoples. Languages such as Russian and Chinese, nevertheless, enjoy healthier economies nowadays. Had they attempted to spread, both their difficulty and the extension of the European ones would make such endeavour terribly difficult and slow. I think informatics will have reached high benchmarks by then, so that would be an excellent moment for people’s minds to be lit.

Nice. Where would it happen?

That is the easiest answer though the most difficult to happen. People shall realise one language is not better than another. Then this idea could blossom inside them.

What do you really think it’s going to happen?

Who knows? As I do not know I can imagine many possibilities instead of being stuck in a would-be false one. Don’t you think so?

Tempo de lecer

post11_1

A Coruña, unha cidade galega que eu coñezo dabondo, ¡e para ben! (Source: Commons – public domain).

Unha boa definición do tempo de lecer podería ser aquel tempo que queda fora do traballo e do estudo. Para algúns, incluso, é só o tempo de folgar. De calquera xeito, ese tempo é unha oportunidade para facer moitas cousas, como por exemplo vela tele, ler un libro ou xornal, e tamén escoitar música e saír cos amigos. Todas estas actividades teñen en común unha cousa: as supostas diversións e relaxacións que buscamos nelas. Pero ten outra menos evidente: pódense aproveitar para estudar unha lingua, sen estudala.

O segredo

A cousa é que estudar parécelle aburrido á maioría da xente. En canto á aprendizaxe dunha nova lingua, a xente xa desespera . Soe deixalo por imposible, pensando que xamáis poderán falala sen horas e horas de pesado estudo. Pero iso non é certo. Hai un gran segredo nisto de aprender linguas, i é moi sinxelo. Só precisas dúas cousas: querer facelo e saber divertirte.

Algunhas vantaxes e inconvintes

Por suposto, non todo o mundo require a mesma cantidade de estudo nin un método concreto é o mellor para todos. Pero en conxunto, se tes a disposición de querer aprender unha segunda lingua e queres non abandoala pouco despois de arrincar, unha das mellores cousas que podes facer é porte á procura de novas inquedanzas ou mesmo ás que xa estás acostumado e facelas, todas elas, nesa lingua. Isto pode dalos seus froitos, inclusive na xente que xeralmente precisa estudar e se de verdade quere lembralas palabras, como é o meu caso. Ata non é preciso estar no lugar onde a lingua é falada. Dalgunha maneira, cousas tan sinxelas como ollar algún filme, ler libros e tentar pensar algúns minutiños nesa lingua cada día, xeran un ambiente na túa testa que, ao final, che axuda moito a aprendela, aínda que ao comezo non sexa un quén de entender tódalas conversas que oe nin tódalas palabras que le.

O dito no parágrafo anterior coñécese có nome de aprendizaxe extensiva, o que quere dicir que non se fai un estudo profundo da lingua. Aínda que o máis seguro sexa que se precise aprender algunhas regras antes e despois, esta maneira de mergullarse nunha lingua é moi útil na maioría das veces. Se non, ¿cómo sería eu quén de dar falado galego, se nunca o estudei nin tampouco é a miña primeira lingua?

Outros enfoques

Máis arriba falei doutros camiños posibles para aprender unha lingua. O estudo pódese comezar dende multitude de frontes. Quizais o que máis dista da aprendizaxe explicada neste artigo é a aprendizaxe intensiva en tódalas áreas; isto é, pararse cada vez que non se entende algo, xa sexa unha palabra lida ou escoitada, o unha regra sintáctica, para mirala e aprendela. A verdade é que cada vez máis xente pensa que esta maneira de achegarse a unha nova lingua é mala dabondo, aínda que eu recoñezo a súa utilidade. De feito, creo que en xeral estou máis cómodo con ela que co estudo extensivo.

Sexa cal sexa a forma elixida para aprender, eu creo que as dúas cousas que dixen ao principio son sempre certas. Non se pode aprender unha lingua sen querer aprendela, e tampouco é posible aprendela ben sen gozala. O segundo é tan preciso coma o primeiro, é máis, é causa del; pois non importa canto tempo se estude por conta dun mesmo ou sexa ensinado; se non o fas, se non vives a lingua, xamáis a vincularás ca túa vida, i entón xamáis a querrás de verdade.

This post is written in Galician. I must thank a friend for correcting it.

Languages and politics

When they’re discussing, each politician is one of a kind. But if they’re talking about languages there is a solely voice.

Caught from Commons (File:Languages of Europe.png). Public domain.
The map shows the main languages spoken in Europe, although it isn’t accurate and forgets many minority languages and dialects.

Our planet hosts more than 6,900 languages today. Despite the people who think that the most of them should be forgotten as soon as possible, every language supports a unique culture, history and lifestyle. I may argue this stance in the future, though not today. Now I want to talk about the main weapon to divide modern western countries: languages.  It’s sad to turn on the television and watch how many politicians use a language as a way to get elected. Probably they don’t know or even don’t care the damage they cause. It’s obvious that a language is highly linked with a people group, but the word ‘people’ differs from others such as ‘nation’, ‘country’ and ‘state’. Politicians often mix them all in a hodge-podge to connect a language with an independence movement, while that situation hadn’t always occurred previously. By the way, even if it had already happened, the political speech promotes hatred and a sense of self-defense which isn’t justified at all. Of course, the reaction of the ‘opposite’ groups is the same.

There is a more incensing thing yet. It happens when a language is sliced in thin pieces which remind of private terrains. Regarding linguistics, there is no reason to parcel them, since they are part of the same whole. Of course I’m talking about groups of ‘languages’ or ‘dialects’ which form the same language as for linguists, while politicians have decided they’re actually different. Sadly, the people who speak just one of them don’t recognize that they speak a ‘dialect’, though I know that this term is arguable. Conversely to it, they react against the other dialects speakers, because their politicians have sown an evil seed deep inside of them.

Anyway, my final blaming is for the native speakers of minority languages and dialects within a country. A bunch of them are embarrassed because they speak a minority language, and a handful of them don’t even want to learn their kinship’s tongue. Others want to impose their minority native language over all of their comrades. Too often, all of these stances lead to extremisms.  The key points are just the tolerance and the easiness. It doesn’t look that difficult, does it?