Tag Archives: will

Alegato sobre la sorpresa

1

Hoy he visto saltar a un pato. Ayer vi a otro encaramado a un pilono de madera hundido en un canal, elevado sobre el agua y totalmente aislado. La gente que vive aquí ve patos casi cada día sin saber que vuelan y saltan. Se sonríen cuando se lo dices, asegurándote que debes estar equivocado. Pero ahí están las pruebas, ante todos. Para verlas hace falta fijarse un poquito, sentir una pequeña sorpresa. Ellos, ¿han perdido la capacidad de sorprenderse?

Sorprenderse no es solamente un acto inconsciente, también tiene su parte de habilidad y, como tal, debe ejercitarse. Lo distinto sorprende, y el modo de entrenarse para ver lo distinto no es otro que estudiar lo similar y comparar. Creo que entrenar esa manera de sorprenderse casi consciente, casi racional, merece la pena.

2

Cuando lo distinto sucede siempre la sorpresa desaparece. Cuando la crisis de la arquitectura el mercado inmobiliario se alarga la sorpresa desaparece. Cuando te enfrentas al paro, al sueldo mísero y a la inactividad profesional, la sorpresa por no desear nada más, por no creer merecer nada más, por saber que puede existir algo diferente, también desaparece.

Esa sorpresa también puede entrenarse. La ambición bien entendida es un antídoto contra lo mundano y la espolea. Algunos lo llaman esperanza, pero la esperanza se me antoja una condición externa que no podemos controlar. El raciocinio de la sorpresa es una cura contra el conformismo gregario. Pero no basta desear sorprenderse, hay que sorprenderse. Sorprendámonos pues.

Commons (Public Domain)

Commons (Public Domain)

Advertisements

Tempo de lecer

post11_1

A Coruña, unha cidade galega que eu coñezo dabondo, ¡e para ben! (Source: Commons – public domain).

Unha boa definición do tempo de lecer podería ser aquel tempo que queda fora do traballo e do estudo. Para algúns, incluso, é só o tempo de folgar. De calquera xeito, ese tempo é unha oportunidade para facer moitas cousas, como por exemplo vela tele, ler un libro ou xornal, e tamén escoitar música e saír cos amigos. Todas estas actividades teñen en común unha cousa: as supostas diversións e relaxacións que buscamos nelas. Pero ten outra menos evidente: pódense aproveitar para estudar unha lingua, sen estudala.

O segredo

A cousa é que estudar parécelle aburrido á maioría da xente. En canto á aprendizaxe dunha nova lingua, a xente xa desespera . Soe deixalo por imposible, pensando que xamáis poderán falala sen horas e horas de pesado estudo. Pero iso non é certo. Hai un gran segredo nisto de aprender linguas, i é moi sinxelo. Só precisas dúas cousas: querer facelo e saber divertirte.

Algunhas vantaxes e inconvintes

Por suposto, non todo o mundo require a mesma cantidade de estudo nin un método concreto é o mellor para todos. Pero en conxunto, se tes a disposición de querer aprender unha segunda lingua e queres non abandoala pouco despois de arrincar, unha das mellores cousas que podes facer é porte á procura de novas inquedanzas ou mesmo ás que xa estás acostumado e facelas, todas elas, nesa lingua. Isto pode dalos seus froitos, inclusive na xente que xeralmente precisa estudar e se de verdade quere lembralas palabras, como é o meu caso. Ata non é preciso estar no lugar onde a lingua é falada. Dalgunha maneira, cousas tan sinxelas como ollar algún filme, ler libros e tentar pensar algúns minutiños nesa lingua cada día, xeran un ambiente na túa testa que, ao final, che axuda moito a aprendela, aínda que ao comezo non sexa un quén de entender tódalas conversas que oe nin tódalas palabras que le.

O dito no parágrafo anterior coñécese có nome de aprendizaxe extensiva, o que quere dicir que non se fai un estudo profundo da lingua. Aínda que o máis seguro sexa que se precise aprender algunhas regras antes e despois, esta maneira de mergullarse nunha lingua é moi útil na maioría das veces. Se non, ¿cómo sería eu quén de dar falado galego, se nunca o estudei nin tampouco é a miña primeira lingua?

Outros enfoques

Máis arriba falei doutros camiños posibles para aprender unha lingua. O estudo pódese comezar dende multitude de frontes. Quizais o que máis dista da aprendizaxe explicada neste artigo é a aprendizaxe intensiva en tódalas áreas; isto é, pararse cada vez que non se entende algo, xa sexa unha palabra lida ou escoitada, o unha regra sintáctica, para mirala e aprendela. A verdade é que cada vez máis xente pensa que esta maneira de achegarse a unha nova lingua é mala dabondo, aínda que eu recoñezo a súa utilidade. De feito, creo que en xeral estou máis cómodo con ela que co estudo extensivo.

Sexa cal sexa a forma elixida para aprender, eu creo que as dúas cousas que dixen ao principio son sempre certas. Non se pode aprender unha lingua sen querer aprendela, e tampouco é posible aprendela ben sen gozala. O segundo é tan preciso coma o primeiro, é máis, é causa del; pois non importa canto tempo se estude por conta dun mesmo ou sexa ensinado; se non o fas, se non vives a lingua, xamáis a vincularás ca túa vida, i entón xamáis a querrás de verdade.

This post is written in Galician. I must thank a friend for correcting it.